Plakje worst

Als je ouder wordt, blijkt het leven gewoon oneerlijk te zijn. Bij de slager krijg je opeens geen plakje worst meer, bij de bakker geen klein bolletje. En ondanks dat er ook voordelen zijn, want niemand knijpt je opeens in je kinnetje, zijn er bij het niet meer kind mogen zijn, vooral nadelen. Toen ik recent mijn zoveelste decennium vierde, heb ik dan ook gevraagd aan iedereen om een tekening voor mij te maken. In de kleuterklas gebeuren dit soort dingen spontaan en ik vond het wel zo gepast dit teken van spontaniteit bij het ouder worden nieuw leven in te blazen. Na her en der gepruttel en onzinnige argumenten dat men niet kon tekenen of geen papier had, zijn de mensen echter op een onvoorstelbare creatieve manier aan de slag gegaan. Ik ben dan ook overladen met enthousiasme, unieke ideeën en aandacht. Achteraf heb ik pas begrepen hoe briljant mijn idee was. Dat hoorde ik van mijn 86 jarige en tamelijk dove oom. Hij heeft ervan genoten hoe mensen onze oude feestschuur binnenkwamen met een trots gezicht, een sprankeling in de ogen en hunkerend om aan de kleuterjuf hun zelfgemaakte tekening te laten zien. ‘Kijk juf, dat heb ík voor jou getekend….’ En iedereen, ook mensen die elkaar in het geheel niet kenden, bewonderden elkaars creaties en lachten om de verhalen.
We denken vaak het eerst aan materie en aan een snel gekochte fles wijn die gedachteloos
verdampt. De kracht zit echter in de eenvoud die niets kost en gewoon voor je voeten ligt. Dat is overal mogelijk, ook in gesystematiseerde werkomgevingen met regels en normen. De wereld is kansrijk.

Iris Bakker www.levenswerken.eu