Trots

Recent kwam ik een geslaagde architect tegen. Met verve droeg hij zijn zelf bedachte statement uit : ‘Hoe minder mensen mee kunnen beslissen over het ontwerp, des te hoger is de kwaliteit van het gebouw’. Er klonk trots in zijn stem. Hij voegde er aan toe dat af en toe een voorzitter van de Raad van Bestuur aan hem vroeg wat hij dan moest zeggen als een van zijn medewerkers een ander idee had. ‘Gewoon: er is al besloten’. Hij deed dit in Dubai, hij deed dit in Sidney, in Massachusetts, in Tokio… en inderdaad als gevierde architect vloog hij de wereld over om de macht van zijn gewoonte te doen zegevieren. Nu heb ik een tijdje terug ook mee mogen helpen aan een ontwerp. We hebben een balie gemaakt, niet zomaar een balie, nee, een balie voor een klein gebogen vrouwtje met zo’n dikke bril. Ze had het syndroom van Down. We zijn bij haar gaan zitten. Ze wilde graag een fotootje van zichzelf zodat iedereen kon zien dat zij die dag de receptioniste was. We hebben de balie zo gemaakt dat dat kleine gebogen vrouwtje wat groter leek, dat de aandacht in de ruimte naar haar toeging, dat zij de zaakjes goed kon overzien en dat iedereen die binnenkwam ook duidelijk haar foto zag, want zij en alleen zij was de receptioniste van de dag. Ze kreeg ook een eigen lampje met een eigen knopje. Het was ergens zomaar in het midden van het land. Geen Dubai, geen Raad van Bestuur, geen statement, gewoon een mens met stralende oogjes… van trots.

Iris Bakker www.levenswerken.eu